“Pan powiedział: Zgromadź Mi naród, niech usłyszą me słowa, aby się nauczyli Mnie bać przez wszystkie dni życia na ziemi i nauczyli tego swoich synów.”
|
Msze święte w naszym kościele
|
Menu główne
Polecamy
|
Start
|
Imieniny
GościmyOdwiedza nas 4 gościLogowanieStatystykaUżytkownicy: 39Nowości: 952 Linki: 19 gości: 505832 839 dni. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wielki to i radosny dzień: albowiem Słowo stało się Ciałem i narodziło się z Maryi Dziewicy. „Dziecię się nam narodziło i Syn nam jest darowany”. Wielki to dzień, mieszczący w sobie w Początku wszystkie inne święta, a więc Trzech Króli, Wielkanoc, Zielone Święta, bo wcielenie się i narodzenie Chrystusa jest przecież źródłem wszelkich innych uroczystości religijnych. Uroczystość Bożego Narodzenia nie była znana przed IV wiekiem. Przez pierwsze trzy wieki Kościół obchodził jedynie datę zmartwychwstania Chrystusa. Ewangelie nie zajmują się bliżej dokładnym ustaleniem dnia narodzin Chrystusa. Kościołowi antycznemu wystarczała sama znajomość faktu narodzin Zbawiciela i przebieg wszystkich wydarzeń związanych z osobą Jezusa Chrystusa. Natomiast chrześcijanie pochodzący z kultury hellenistycznej przywiązywali duże znaczenie do daty narodzin. Dzień 25 grudnia, jako data liturgicznych obchodów święta narodzenia Chrystusa jest raczej symbolicznym ustaleniem kalendarzowym. Impulsem do powstania osobnego święta liturgicznego narodzenia było oświadczenie Soboru w Nicei (325), że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.
Od V wieku źródła liturgiczne przekazują nam pierwszy formularz mszalny na Boże Narodzenie. Od połowy VI wieku Rzym zna już tradycję trzech Mszy św.: Pasterkę, Mszę o świcie i Mszę w dzień. Tylko w ten dzień Kapłani odprawiają potrójną Mszę świętą, a więc jedną Mszę o północy, ku wsławieniu odwiecznego rodzenia się Syna z łona Ojca, drugą o brzasku dnia, dotyczącą narodzenia się Chrystusa w czasie, trzecią w jasny dzień, mówiącą o łączności między narodzeniem się Chrystusa od wieków i narodzeniem w czasie. Pasterka otwiera cykl liturgicznych obchodów związanych z tajemnicą Wcielenia, czyli przyjęcia przez Syna Bożego ludzkiej natury i przyjścia na świat. W wiekach średnich, w tym okresie ufnej i silnej wiary, obchodzono ten dzień ze szczególną wystawnością i uroczystością. Wszyscy brali udział w radosnym upojeniu radością. Cesarze sami uczestniczyli w pasterkach we własnej osobie, śpiewali piątą lekcję brewiarzową, ubrani w komże, a przy śpiewaniu Ewangelii dobywali miecza z pochwy na znak, iż są gotowi zawsze bronić wiary i Kościoła. Szczególnie przejmującymi są w noc tę świętą tony hymnu Anielskiego: Chwała Bogu na wysokościach! Wprost zdaje się nam, jakbyśmy byli przeniesieni do Betlejem. Pojawia się nam łaska Zbawiciela, który uczyć nas ma zaparcia się, obyczajności, nadziei i bogobojnego życia. Potem opowiada Bóg Ojciec, o pierwszeństwie Syna w dzień Jego Potęgi, w jasnościach świętości i że zrodził Go z łona Swego przed jutrzenką oraz, że za zrządzeniem Bożym musiała Maryja udać się z Nazaretu do Betlejem, miasta Dawidowego, gdzie pośród śpiewów Anielskich miał się narodzić Książę Pokoju. Niebo i ziemia podrywa się do radowania się, iż przyszedł Oczekiwany. Myśl przewodnia całej Mszy da się streścić w tych słowach: ”Chrystus, Syn Najwyższego, od wieków zrodzony, zstąpił do nas w ciele, jako władca nowego Królestwa Bożego. Po mszy nocnej wznoszą się modlitwy chórowe, tchnące radosnym uniesieniem, wskazuje na to pytanie, „Kogo widzieliście pasterze?”. Chrystus się nam narodził w czasie i w sercach nam narodzić się powinien. Izajasz obwieszcza, że ta Światłość, ten narodzony Pan ma się nazywać: Przedziwny, Bóg, Książę Pokoju, Ojciec przyszłości, którego Królestwu nie ma końca. Modlitwa Kościelna zawiera prośbę, by to nowe Słońce sprawiedliwości zesłało Swe promienie na dusze ludzkie i odzwierciedliło je w dziele ludzkim. Sławimy cześć narodzonego Dzieciątka Bożego, którego tron opiera się na niewzruszonych podstawach. 