|
Wpisany przez Ilona Sowińska
|
|
środa, 24 stycznia 2007 12:00 |
 Św. Paweł znany jest jako niestrudzony apostoł pogan. Najpierw gorliwy prześladowca chrześcijan doznał nawrócenia w drodze do Damaszku. Po ochrzczeniu się pozostał kilka lat w Damaszku, potem udał się do Arabii, a powróciwszy do Damaszku, "zaczął głosić w synagogach, że Jezus jest Synem Bożym" (Dz 9, 20). Z tego powodu naraził się Żydom i musiał uciekać z miasta. Udał się wtedy do Jerozolimy, "by widzieć Piotra" (Ga 1, 18) i złożyć hołd Głowie Kościoła. Później powrócił do rodzinnego Tarsu i zaczął działalność apostolską w swej własnej prowincji, dopóki nie został wezwany przez św. Barnabę do Antiochii.
Po roku z powodu panującego głodu obydwaj - Barnaba i Paweł zostali wysłani z jałmużną do ubogiej wspólnoty chrześcijańskiej w Judei. Wypełniwszy swoją misję, powrócili do Antiochii Św. Pawła kojarzymy najczęściej z jego wielkimi podróżami misyjnymi. Pierwszą podróż misyjną odbył w latach 44/45-49/50. Odwiedził wyspę Cypr, następnie Azję Mniejszą, przebywając w Pamfilii, Antiochii Pizydyjskiej i Likaonii i ustanawiając Kościoły w Pizydii, Antiochii, Ikonium, Listrze i Derbe. Druga podróż misyjna trwała w latach 49/50-52/53. Najpierw odwiedził ponownie Kościoły, które uprzednio założył w Azji Mniejszej. Przeszedł potem przez Galację i udał się do Troady, skąd pociągnięty dziwnym widzeniem, przeszedł na ląd europejski i udał się przez Macedonię do Grecji. Następnie przez Efez i Jerozolimę powrócił do Antiochii. Trzecia podróż misyjna (lata 53/54-58) św. Pawła obejmowała niemal te same regiony, co druga. Głównym ośrodkiem działalności misyjnej apostoła stał się Efez, gdzie św. Paweł pozostał blisko trzy lata. Robił także plany kolejnej podróży misyjnej, zamierzając udać się do Jerozolimy, a stamtąd do Rzymu i Hiszpanii. W Jerozolimie jednak został zaatakowany przez Żydów, nie mógł więc zrealizować swojego celu. Pochwycono go i poprowadzono do Cezarei, gdzie był więziony przez dwa lata. Potem przewieziono go do Rzymu, pozwoliwszy mu mieszkać prywatnie razem z żołnierzem, który go pilnował (Dz 28, 16).
Dzieje Apostolskie nie dają nam dalszych wiadomości o życiu Apostoła. Dowiadujemy się jednakże z jego listów pasterskich, a także z tradycji, że po dwóch latach został uwolniony i opuścił Rzym. Następnie podróżował do Hiszpanii i na Wschód. Kiedy wrócił do Rzymu, uwięziono go ponownie i w roku 67. został ścięty. Św. Paweł okazywał wielkie zainteresowanie życiem Kościołów, które ustanowił. Zawsze obdarzał je ojcowskim uczuciem, czemu dał wyraz w kilkunastu listach do nich skierowanych. Przypuszcza się, że napisał także inne listy, które jednak nie zachowały się. W swoich listach św. Paweł okazuje się głębokim myślicielem religijnym, mającym trwały i budujący wpływ na rozwijające się chrześcijaństwo. Badania przeprowadzone w późniejszych epokach udowodniły jeszcze wyraźniej wielkość jego umysłu i ducha.
Nawrócenie, jakie przeżył Szaweł pod Damaszkiem, zmieniło zupełnie jego życie. Dzięki otrzymanej wówczas łasce stał się wiarygodnym świadkiem mocy Bożego daru, który nawet prześladowcę chrześcijan potrafi przemienić w apostoła Ewangelii. Ten fakt był dla niego samego Paschą, czyli przejściem odmieniającym los jego życia.
Dla nas to święto jest powodem dziękczynienia za nieznające granic miłosierdzie Boga. Jest także wezwaniem do przyjmowania słów Chrystusa z taką wiarą i konsekwencją, jakie spotykamy u św. Pawła. Ten obchód wskazuje także jasno, ile może zdziałać dla Ewangelii jeden naprawdę nawrócony człowiek.
„Wiem, komu uwierzyłem” – wyzna później Paweł w 2 Liście do Tymoteusza (1, 12), napisanym na krótko przed męczeńską śmiercią. Zawierzył Chrystusowi, który jest Głową Ciała, czyli Kościoła. Ten organizm został okaleczony rozłamami, jakie w XI i XVI w. dotknęły chrześcijaństwo.
W ostatnim dniu tygodnia modlitw o ponowną jedność chrześcijan módlmy się, by łaska Zbawiciela okazała się silniejsza od ludzkiej małości.
|
Duchowość 
