|
Wpisany przez Sławomir Sowiński
|
|
wtorek, 16 stycznia 2007 19:06 |
 Św. Antoni urodził się w Środkowym Egipcie w 251 r. Wcześnie stracił rodziców. Mając 20 lat, rozdał ubogim odziedziczony majątek i udał się na pustkowie w pobliżu rodzinnego miasta, gdzie prowadził życie pełne umartwienia, milczenia i modlitwy, poświęcając się modlitwie i umartwieniom. Utrzymywał się z pracy fizycznej. Około 275 przeniósł się na Pustynię Libijską. Około 285 osiadł w ruinach fortecy Pispir na prawym brzegu Nilu, gdzie wg tradycji kuszony ustawicznie przez szatana doznawał umacniających go wizji nadprzyrodzonych. Miał dar widzenia rzeczy przyszłych. Słynął ze świętości i mądrości. Walki wewnętrzne, jakie ze sobą stoczył, stały się później ulubionym tematem malarzy.
Jego postawa znalazła wielu naśladowców. Sława i cuda sprawiły, że zaczęli ściągać uczniowie, pragnący poddać się jego duchowemu kierownictwu. Po wielu sprzeciwach zdecydował się ich przyjąć i odtąd oaza Farium na pustyni zaczęła zapełniać się rozrzuconymi wokół celami eremitów (miało ich być około 6000). Owe wspólnoty pustelników nazwano "laurami".
W 311 r. Antoni gościł w Aleksandrii, wspierając duchowo prześladowanych chrześcijan. Około 312 zamieszkał w grocie na stoku Kolzum, gdzie - z przerwą 334-335, kiedy znów udał się do Aleksandrii, tym razem zwalczać arianizm - przebywał do końca życia. Cieszył się wielkim poważaniem. Korespondował m.in. z cesarzem Konstantynem Wielkim i jego synami. Zachowane listy Antoniego do mnichów zawierają głównie nauki moralne - szczególny nacisk kładzie się w nich na poszukiwanie indywidualnej drogi do doskonałości, wsparte lekturą Pisma Świętego.
Życie św. Antoniego było przykładem dla wielu nie tylko w Egipcie, ale i w innych stronach chrześcijańskiego świata. Św. Antoni jest orędownikiem w czasie pożarów. W ciągu wieków wzywano go także podczas epidemii oraz chorób skórnych.
W ikonografii św. Antoni przedstawiany jest jako pustelnik, czasami w długiej szacie mnicha. Szczególne zainteresowanie artystów budził temat kuszenia św. Antoniego. Jego atrybutami są: jeden, dwa lub trzy diabły, diabeł z pucharem, dzwonek i laska, krzyż egipski w kształcie litery tau, księga reguły monastycznej, lampka oliwna, laska, lew kopiący grób, pochodnia, świnia, pod postacią której kusił go szatan, źródło. Według podania św. Antoni zmarł 17 stycznia 356 roku w wieku 106 lat. Życie św. Antoniego było przykładem dla wielu nie tylko w Egipcie, ale i w innych stronach chrześcijańskiego świata. Jego kult rychło rozprzestrzenił się na całym Wschodzie. W roku 561 cesarz Justynian I przeniósł uroczyście jego relikwie do Aleksandrii. W czasie najazdu Arabów na Egipt w roku 635 przeniesiono je do Konstantynopola. W wieku XII krzyżowcy zabrali je stamtąd do Francji do Monte-Saint-Didier, a w roku 1491 do Saint Julien koło Arles. Antoni jest patronem zakonu antoninów (powstałego w XII w. dla obsługi pielgrzymów przybywających do grobu św. Antoniego), dzwonników, chorych, hodowców trzody chlewnej (wg legendy uzdrowił niewidome prosię), koszykarzy, rzeźników, szczotkarzy i ubogich. Orędownik w czasie pożarów. W ciągu wieków wzywano go podczas epidemii oraz chorób skórnych. Ku czci św. Antoniego Pustelnika wyrabiano krzyżyki w formie tau. Ku jego czci poświęcano również ogień, by chronił bydło od zarazy zwanej "ogniem".
|
Duchowość 
