Październik to miesiąc  w szczególny sposób poświęcony Matce Bożej. Jest to miesiąc różańcowy. Modlitwa różańcowa jest rozważaniem najważniejszych tajemnic Nowego Testamentu, począwszy od narodzin Pana Jezusa, przez życie i publiczną działalność, męczeńską Śmierć na krzyżu i cudowne zmartwychwstanie, aż po Zesłanie Ducha Świętego i chwalę Maryi i Jej Syna.

    Różaniec nazywany był kiedyś „ Biblią dla ubogich". Dzięki  niemu nawet ludzie nie umiejący czytać mogli poznawać i rozważać Słowo Boże Nazwa różaniec wywodzi się od św. Dominika i z romantyzmu średniowiecza. Było wówczas powszechnym zwyczajem dopatrywać się związków między światem duchowym i materialnym. Świat stworzony uważano za księgę opowiadającą o Bogu, w przyrodzie dopatrywano się znaków rzeczywistości duchowych. Uprzywilejowane pod względem były kwiaty. Osobom ukochanym nadawano nazwy kwiatów np. Viola, czyli fiołek, cechy ludzi określano przez porównanie do kwiatów, np. czystość - symbolizowała lilia lub róża; ofiarowywano kwiaty Bogu i ukochanym, praktyki pobożne też traktowano jako Kwiaty duchowe. Odmawianie Psałterza NMP, porównywano do ofiarowania Matce Bożej 150 róż, dlatego tę modlitwę nazwano wieńcem z róż czyli różańcem.

    Sługa Boży Jan Paweł II także bardzo mocno umiłował modlitwę różańcową. Podczas wypowiedzi w Radiu Watykańskim 1 października 1983 roku powiedział : „Odmawiajcie modlitwę gorliwością i prostotą, aby zaczerpnąć radości ze spełnionych obowiązków, siły do stawienia czoła wobec nieuniknionych trudności, jakimi przepełnione jest życie ludzkie, odwagi na każdy dzień kontemplacji przyszłej chwały, obiecanej przez Boga swoim wiernym sługom."

    Ojciec Święty Jan Paweł II w swoim liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae, uroczyście podpisanym 16 października 2002 roku, mówi o Różańcu w sposób bardzo osobisty. Odwołuje się do własnych  doświadczeń związanych z odmawianiem tej modlitwy, które naznaczyły całe jego życie.

    Różaniec to modlitwa, w której centrum znajduje się Jezus Chrystus. Podkreśla to papież w pierwszych słowach listu: „ Różaniec, choć ma charakter maryjny, jest modlitwa o sercu chrystologicznym." W tej perspektywie modlitwa różańcowa została opromieniona wspaniałym światłem. Wokół centrum, które stanowi Jezus Chrystus, skupiony jest cały Różaniec

    Różaniec pomaga nam w kroczeniu drogą ku świętości. Pomimo, że Różaniec nie jest modlitwą liturgiczną nie jest obcy tej formie modlitwy. Liturgia , która jest ukoronowaniem i źródłem życia chrześcijańskiego, nie wyczerpuje całości duchowego życia wiernych. Różaniec, jak naucza Sługa Boży Jan Paweł II , wprowadza do liturgii, a następnie pomaga przeżyć ja dogłębnie, tak by mogła wydawać ona owoce w życiu codziennym. Przygotowuje nas do przyjęcia świętości w sakramentach i pomaga żyć otrzymaną świętością.

    Dobrym tego przykładem mogą być pielgrzymki do sanktuariów maryjnych. Idziemy razem, śpiewamy, słuchamy rożnych refleksji i odmawiamy Różaniec w jedności z innymi. Maryja jest „obecna" wraz z całym Kościołem w całym naszym pielgrzymowaniu i kontemplacji tajemnic Różańca, pomaga nam stawać się podobnymi do Jezusa. Maryja będąca naszą Matką i Nauczycielką, towarzyszy nam w każdej chwili w rytmie odmawianych przez nas Zdrowaś Mario.