23 VII 2009 – anomalia pogodowa czy dopust Boży?

W czwartkowy wieczór 23 lipca nad naszymi miejscowościami przeszła nawałnica. Te niezapomniane 5 minut pozostanie w naszej pamięci na długo.
Właśnie pisałem jakiegoś smsa i pamiętam, że zakończyłem go słowami „coś się dzieje z pogodą”. Zaledwie zdążyłem go wysłać, gdy zaczęło się. Najpierw ta straszna ciemność, jakby noc zapadła. W jakimś odruchu pozamykałem okna i zszedłem do Proboszcza, kiedy nawałnica do nas dotarła. Trwała zaledwie 5 minut w czasie których nie było czasu na nic. Trzeba było sprawdzić czy wszystko w domu jest zabezpieczone.
Wreszcie uspokoiło się. Można wyjść na zewnątrz, zobaczyć co się stało. Wziąłem aparat i poszedłem. To co zobaczyłem nie mieściło się w głowie. W pierwszej kolejności rzuciły się w oczy powalone drzewa, a potem zniszczony dach na kościele. Czy jednak to wszystkie zniszczenia? Postanowiłem, że odwiozę siostrę do domu i zobaczę jak wygląda Bojanowo, czy nikomu nic się nie stało, może gdzieś trzeba natychmiast pomóc? To pierwsze myśli, które przyszły mi do głowy.
Jak tylko wyjechaliśmy było już wiadomo, że wszędzie są zniszczenia. Pojawiali się ludzie przestraszeni, zdezorientowani, niepewni tego, czy Bojanowo to nadal Bojanowo. Ulice były nie do poznania, a niektóre nieprzejezdne. I te pierwsze rozmowy, dzielenie się odczuciami, myślami, pytaniami „co to było?”.