Dla Wojciecha Hardta, prywatnego przedsiębiorcy z Grodziska Mazowieckiego, ta historia zaczęła się 13 grudnia 1999 roku. Po koncercie w Sali Kongresowej, upamiętniającym wprowadzenie stanu wojennego, wypatrzył w kuluarach stoisko Komitetu Solidarności z Czeczenią. Podszedł i zaczął rozmawiać z panią, która stała po drugiej stronie stolika. To była Klara Brodacka – dziennikarka od lat zaangażowana w organizację pomocy dla Czeczenów i informowanie opinii publicznej o losach wojny na Kaukazie. Pan Wojciech zostawił swój numer telefonu i obiecał, że jeśli będzie potrzebny, zrobi wszystko, co w jego mocy.

Na okazję do spełnienia obietnicy czekał kilka tygodni lub miesięcy… Dzisiaj już nie pamięta. Odebrał telefon i dowiedział się, że rodzina Issy Adgera-Adajewa, dyrektora Muzeum Narodowego Czeczenii, stara się przedostać do Polski i będzie potrzebowała pomocy. Razem z żoną Marią zastanawiali się, do kogo najpierw zadzwonić. „Poczułem się lekko – wspomina pan Wojciech – jakbym odbywał podróż w czasie do lat osiemdziesiątych, kiedy szukaliśmy schronienia dla ukrywających się kolegów. Z reguły były to skuteczne poszukiwania”.

Po dwóch tygodniach odezwała się koleżanka pana Wojciecha. Znała Piotra Mitznera – poetę, pisarza, teatrologa – który zgodził się udostępnić swój dom na wsi: „Issa z rodziną zamieszkał u mnie na początku 2000 roku. Wcześniej miałem do czynienia z Czeczenami po pierwszej wojnie czeczeńskiej, bo prowadziłem Ośrodek Kultury w Podkowie Leśnej. Mieliśmy program współpracy z uchodźcami”.

Cytat pochodzi ze strony Magazyn Familia. Czytaj całość ...