|
Duchowość
|
Najnowsze zdjęcia z parafii
|
|
Wpisany przez Sławomir Sowiński
|
|
sobota, 14 kwietnia 2007 19:43 |
 Pan Jezus wyznaczył dzień Święta Miłosierdzia Bożego i z tym świętem łączy wielkie łaski i obietnice. W Dzienniczku pokornej służebnicy Bożej, świętej Siostry Faustyny Kowalskiej wyjaśnia, że Święto Miłosierdzia Bożego ma być obchodzone na całym świecie w pierwszą niedziele po Wielkanocy i, że kto w tym dniu przystąpi do spowiedzi świętej i komunii dostąpi darowania wszystkich grzechów nawet tych najcięższych. To święto można porównać do chrztu świętego, jego moc oczyszczenia jest tak podobna jak chrzest. Warto, więc korzystać z tej ofiarowanej łaski, jaką daruje nam sam Bóg.
Kult Bożego Miłosierdzia związany jest z objawieniami skromnej zakonnicy ze zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, Faustyny Kowalskiej, której w 1935 roku objawił się Jezus, polecając jej by głosiła orędzie o Bożym Miłosierdziu całemu światu. 17 sierpnia 2002 r., podczas pielgrzymki do Polski, Jan Paweł II zawierzył cały świat Bożemu Miłosierdziu i poświęcił sanktuarium w Krakowie Łagiewnikach.
Na całym świecie są miliony czcicieli Bożego Miłosierdzia. W kwietniu 1993 roku Jan Paweł II beatyfikował s. Faustynę Kowalską i ogłosił jej święto, a 30 kwietnia 2000 roku dokonał jej uroczystej kanonizacji.
Jestem miłością i miłosierdziem samym - mówił o sobie Jezus, prosząc siostrę, żeby ogłosiła to orędzie całemu światu. Pan Jezus wskazał s. Faustynie pięć sposobów, w jaki ludzie mogą wypraszać zbawienie dla siebie i całego świata: koronkę do Miłosierdzia Bożego, modlitwę przed obrazem Jezusa Miłosiernego z napisem: "Jezu, ufam Tobie", modlitwę w godzinie konania Chrystusa na krzyżu, zwaną Godziną Miłosierdzia (15.00), obchodzenie święta Miłosierdzia i szerzenie czci Miłosierdzia Bożego modlitwą, słowem i czynem.
Święto Miłosierdzia Bożego, ma najwyższą rangę wśród wszystkich postaci nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, które zostały objawione s. Faustynie. Po raz pierwszy o ustanowieniu tego święta mówił Pan Jezus w Płocku w 1931 roku, gdy przekazywał swą wolę, co do powstania obrazu:
Ja pragnę, aby było Miłosierdzia święto. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy; ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia (Dz.49).
Wybór pierwszej niedzieli po Wielkanocy na święto Miłosierdzia ma swój głęboki sens teologiczny, który wskazuje na ścisły związek, jaki istnieje pomiędzy wielkanocną tajemnicą Odkupienia a tajemnicą miłosierdzia Bożego. Ten związek podkreśla jeszcze nowenna z koronki do Miłosierdzia Bożego, poprzedzająca to święto, która rozpoczyna się w Wielki Piątek. Swięto jest nie tylko dniem szczególnego uwielbienia Boga w tajemnicy miłosierdzia, ale także czasem łaski dla wszystkich ludzi.
Pragnę - powiedział Pan Jezus - aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników (Dz.699).
Dusze giną mimo mojej gorzkiej męki. Daję im ostatnią deskę ratunku, to Jest święto Miłosierdzia mojego. Jeżeli nie uwielbią miłosierdzia mojego, zginą na wieki (Dz.965).
Wielkość tego święta mierzy się miarą niezwykłych obietnic, jakie Pan Jezus z tym świętem związał.
Kto w dniu tym przystąpi do Źródła Życia - powiedział Chrystus - ten dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar (Dz.300).
W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego; (. . .) niech się nie lęka zbliżyć do mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat (Dz.699).
Aby skorzystać z tych wielkich darów, trzeba wypełnić warunki nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego (ufność w dobroć Boga i czynna miłość bliźniego) oraz być w stanie łaski uświęcającej (po spowiedzi świętej) i godnie przyjąć Komunię świętą.
Nie znajdzie żadna dusza usprawiedliwienia - wyjaśnił Jezus - dopóki nie zwróci się z ufnością do miłosierdzia mojego, i dlatego pierwsza niedziela po Wielkanocy ma być świętem Miłosierdzia, a kapłani mają w dniu tym mówić duszom o tym wielkim i niezgłębionym miłosierdziu moim (Dz.570).
Święta Miłosierdzia pragnął Zbawiciel bardzo gorąco i często swej duchowej Córce o tym przypominał. Minęło wiele lat, zanim tę nową uroczystość włączono na zawsze do kalendarza świąt Kościoła powszechnego. Pierwsze zabiegi o ustanowienie kultu Miłosierdzia Bożego podjął ks. Michał Sopoćko, spowiednik i powiernik s. Faustyny Kowalskiej w 1938 r., jednak sceptyczne stanowisko w tej sprawie wyrażone przez biskupa wileńskiego Romualda Jałbrzykowskiego skutecznie te zabiegi zahamowało.
Podczas II wojny światowej kult miłosierdzia wyszedł poza granice Polski i został rozpropagowany w wielu krajach przez rozproszonych po świecie Polaków, zwłaszcza żołnierzy z armii gen. Andersa. W 1945 r. biskupi polscy wystosowali do Watykanu petycję o wprowadzenie Święta Miłosierdzia Bożego, a w 1948 r. stanowisko to poparli teolodzy z wydziałów teologicznych w Polsce. Pomimo tego w 1958 r. Święte Oficjum wykluczyło możliwość ustanowienia święta, a kolejny dekret z 1959 r. zakazał propagowania kultu Miłosierdzia Bożego w formach podanych przez s. Faustynę. Dekrety te wycofano w 1978 r.
Przychylny klimat dla wznowienia zabiegów o to święto nastał za pontyfikatu Jana Pawła II, który jeszcze jako biskup krakowski dał się poznać jako gorący orędownik kultu Miłosierdzia Bożego. W 1993 r. biskupi polscy wystosowali prośby do Ojca Świętego o ustanowienie Święta Miłosierdzia Bożego.W wyniku wielu starań i po długim oczekiwaniu, 23 stycznia 1995 roku Kościół Polski otrzymał urzędowe zezwolenie na obchodzenie święta Miłosierdzia Bożego w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, udzielone przez działającą w Watykanie Kongregację do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Decyzję tę zatwierdził Jan Paweł II, zalecając wprowadzenie jej w życie. Zanim jednak władze kościelne zezwoliły na oficjalne obchody w Polsce tej uroczystości - ze zrozumiałych względów - aby cały problem mógł być wszechstronnie rozpatrzony - musiało upłynąć dużo czasu. Najwięcej skutecznych działań w tej sprawie rozwinęli dwaj kapłani: wileński spowiednik s. Faustyny - ks. Michał Sopoćko i o. Józef Andrasz SJ w Krakowie.
W łagiewnickim domu Zgromadzenia pierwszy raz obchodzono święto Miłosierdzia Bożego w Niedzielę Przewodnią, 16 kwietnia 1944 roku. Dzień wcześniej ks. Andrasz dokonał poświecenia obrazu Miłosiernego Chrystusa, namalowanego przez Adolfa Hyłę do klasztornej kaplicy. W następnych latach wskazana przez Zbawcę niedziela była już zawsze w tym miejscu dniem wielkiej modlitwy.
Od roku 1946 Episkopat Polski kierował wielokrotnie swoje prośby do Stolicy Apostolskiej, prosząc o pomyślną odpowiedź w sprawie ustanowienia święta. Nie przynosiło to oczekiwanego skutku. By kult Miłosierdzia Bożego upowszechnić, abp Eugeniusz Baziak - w imieniu metropolity krakowskiego, kard. Adama Stefana Sapiechy - w dniu 14 maja 1951 roku udzielił na siedem lat odpustu zupełnego wszystkim nawiedzającym w Niedzielę Przewodnią klasztor w Łagiewnikach.
O święto, którego pragnął Chrystus, gorąco modlili się czciciele Miłosierdzia Bożego, wiele rodzin zakonnych i środowisk świeckich. W licznych świątyniach i wspólnotach na terenie naszego kraju oraz na całym świecie, rzesze wiernych od dawna głęboko przeżywały wybraną przez Pana Jezusa, powielkanocną niedzielę. Poprzedzano ją nowenną, przystępowaniem do sakramentu pokuty i przyjmowaniem Eucharystii.
Święto Miłosierdzia Bożego obchodzono od pięćdziesięciu lat w Dolinie Miłosierdzia w Częstochowie. Wprowadzali je również biskupi w kościołach lokalnych.
14 marca 1979 roku, podczas audiencji w Rzymie, na prośbę pierwszego rektora częstochowskiej wspólnoty pallotyńskiej, zarazem pierwszego proboszcza miejscowej parafii pw. Miłosierdzia Bożego - Ojciec Święty Jan Paweł II udzielił ustnego zezwolenia na obchodzenie tego święta w niedzielę po Wielkanocy, w kościele Miłosierdzia Bożego w Częstochowie. W archidiecezji krakowskiej i białostockiej święci się tę uroczystość za zezwoleniem władzy duchownej od 1985 roku. W diecezji częstochowskiej - od roku 1986 - do czego w liście pasterskim na Wielkanoc wezwał duchowieństwo bp Stanisław Nowak,, obecnie arcybiskup, metropolita archidiecezji częstochowskiej. Sześć lat później (w 1992 roku) kościół w Dolinie Miłosierdzia został przez tego Arcypasterza podniesiony do godności Sanktuarium Miłosierdzia Bożego; niebawem umieszczono w ołtarzu relikwie św. Siostry Faustyny. Podczas kanonizacji s. Faustyny w 2000 r. Jan Paweł II ogłosił II Niedzielę Wielkanocną jako Święto Miłosierdzia Bożego dla całego Kościoła.
Zbawiciel przekazał swej Sekretarce życzenie, by wezwała całą rodzinę ludzką do szerzenia czci Miłosierdzia Bożego. Podał też trzy sposoby czynienia dobra bliźnim: przez czyn, słowo i modlitwę. Będąc w Polsce, myśl tę podjął Ojciec Święty Jan Paweł II. Zachęcał do rozwijania w sobie „wyobraźni miłosierdzia”, by dostrzegać potrzeby człowieka i spieszyć mu z pomocą.
Chrystus prosi każdego z nas o całkowite zaufanie. Pamiętajmy, że Bogu nie można ufać połowicznie. Nie można mówić: „ufam Bogu, ale nie we wszystkim, wierzę, ale mam pewne zastrzeżenia”. Dla każdego z nas Boże Miłosierdzie może być Dobrą Nowiną. Gdybyśmy powtarzali słowa „Jezu, ufam Tobie”, gdybyśmy Bogu zaufali bezgranicznie, o ile więcej byłoby radości, optymizmu w naszych sercach. Stalibyśmy się wówczas miłosierni dla tych, którzy żyją wokół nas. Nie czekajmy, ale ze wszystkich sił wypraszajmy przed obrazem Miłosierdzia łaski dla siebie, swoich bliskich i dla całego świata!...
Naszą pośredniczką w modlitwie do Króla Miłosierdzia niech będzie wybrana przez Boskiego Mistrza s. Faustyna, którą wiele razy zapewniał: „Czynię cię szafarką miłosierdzia swego” (Dz. 570) , ... szafuj miłosierdziem moim (Dz. 975). Czyń, co chcesz, rozdawaj łaski, jak chcesz, komu chcesz i kiedy chcesz (Dz. 31). Bierz z tego serca, co ci potrzeba dla siebie i świata całego (Dz. 1489).
Niech tegoroczne Święto Miłosierdzia Bożego przyczyni się jeszcze bardziej do naszego zaangażowania się w modlitwę oraz dzieła miłosierdzia. W naszym kościelei znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego, w wielu parafiach wierni regularnie spotykają się na wspólnej modlitwie, to nabożeństwo jednak nie może się w tym zamykać. Trzeba odpowiadać miłosierdziem na miłosierdzie, którego Bóg nam udziela, i wychodzić naprzeciw drugiego człowieka z wyciągniętą dłonią i radosną twarzą.
Jezu, ufamy Tobie!
|
|
Duchowość 
