|
Wpisany przez Sławomir Sowiński
|
|
czwartek, 09 listopada 2006 17:31 |
Ramy czasowe
Okres Zwykły, zwany też „ czasem w ciągu roku” – łac. tempus per annum, obejmuje trzydzieści trzy lub trzydzieści cztery tygodnie w ciągu cyklu rocznego. Rozdzielony jest niejako na dwie części: pierwsza z nich rozpoczyna się w poniedziałek po Niedzieli Chrztu Pańskiego i trwa do wtorku przed Środą Popielcową, a druga trwa od poniedziałku po Zesłaniu Ducha Świętego i kończy przed I Nieszporami 1 niedzieli Adwentu. W Liturgii Kościoła obowiązuje wówczas zielony kolor szat liturgicznych.
Znaczenie Okresu Zwykłego
Okres Zwykły to czas, kiedy Kościół nie celebruje żadnego szczególnego aspektu misterium Chrystusa, natomiast świętuje misterium Pana w całej jego pełni. Dotyczy to szczególnie niedziel, będących ciągłym przeżywaniem śmierci, zmartwychwstania i wniebowstąpienia Chrystusa, w oczekiwaniu na jego powtórne przyjście. Jesteśmy w tym czasie szczególnie zaproszeni do pójścia za Jezusem w swoim życiu, które staje się w ten sposób włączone w historię zbawienia. Liturgiczny Okres Zwykły powinien być dla nas czasem szczególnego zaangażowania w służbę Ewangelii, winien nas prowadzić do otwarcia się na drugiego człowieka. W komentarzach liturgicznych często podkreśla się, że człowiek w tym okresie pielgrzymuje do swego ostatecznego celu.
Można powiedzieć, że powstanie Okresu Zwykłego to cenna nowość posoborowej reformy liturgicznej. Wcześniej niedziele były określane poprzez odniesienie do poprzedzających je wielkich świąt, natomiast dni powszednie nie miały w ogóle odrębnych czytań biblijnych. Tym, co teraz charakteryzuje ten okres, jest dobór czytań biblijnych, czyli półciągła lektura poszczególnych ksiąg, tak aby w określonym czasie przeczytać najważniejsze fragmenty Biblii. W ten sposób w ciągu trzyletniego cyklu czytane jest prawie całe Pismo Święte. Lektury wzięte ze Starego Testamentu tematycznie powiązane są z tekstami Ewangelii, aby w ten sposób ukazać jedność obu Testamentów. Podkreślają prawdę, że Stary Testament zapowiada to, co wydarzyło się w Nowym Testamencie.
Święta Okresu Zwykłego
W Okresie Zwykłym obchodzone są także różne uroczystości i święta Pańskie, Maryjne oraz ku czci Świętych. Ważniejsze święta Okresu Zwykłego:
- 2 lutego - święto Ofiarowania Pańskiego - przypada 40 dnia po Bożym Narodzeniu. Jest to pamiątka ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania obrzędu oczyszczenia przez Maryję.
- niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego - uroczystość Najświętszej Trójcy - w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha Św. Kościół obchodzi uroczystość Trójcy Przenajświętszej. Jest jeden Pan Bóg, ale w trzech osobach: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty.
- czwartek po uroczystości Najświętszej Trójcy - uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa - czyli Najświętszego Sakramentu obchodzi się właściwie w Wielki Czwartek, w dniu ustanowienia. Ponieważ jednak tego dnia jest żałoba z powodu Męki Pana Jezusa, papież Urban IV, jako wielki czciciel Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, ustanowił na czwartek po niedzieli Trójcy Przenajświętszej osobne święto i nakazał urządzić uroczyste procesje.
- piątek po drugiej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego - uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa - istotą tego święta jest miłość Jezusa do ludzi, upowszechniło się ono wskutek objawień danych św. Małgorzacie Marii Alacoque, które zachęcały do czynów wynagradzających i do przyjmowania Komunii św. w każdy pierwszy piątek miesiąca..
- 6 sierpnia - święto Przemienienia Pańskiego – obchodzi się na pamiątkę objawienia Chrystusa w czasie Przemienienia na Górze Tabor, które było zwiastunem ostatecznego objawienia bóstwa Chrystusa w Zmartwychwstaniu.
|
Duchowość 
