|
Wpisany przez Sławomir Sowiński
|
|
środa, 10 stycznia 2007 11:50 |
|
Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada". Podzielił więc majątek między nich.
(Łk 15,12)
Jezus zaczyna przypowieść o dwóch synach, którzy pogubili się Ojcu od wskazania na grzech pychy, w jaki popadł młodszy z nich. Według zwyczaju hebrajskiego najstarszy spadkobierca dziedziczy majątek, a młodsi maja prawo do rekompensaty pieniężnej. Taki podział dóbr był zatem normalną czynnością w ówczesnym porządku społecznym. Czymś zdumiewającym, natomiast, było domaganie się, przez młodszego syna, realizacji testamentu ojca jeszcze za jego życia. Obowiązkiem dzieci jest opiekowanie się swoimi rodzicami, kiedy będą w podeszłym wieku (por. Syr 3,12), a żądanie wysunięte przez syna z przypowieści wyraźnie wskazuje, że on nie ma najmniejszego zamiaru wywiązać się z prawa zwyczajowego. Nie interesuje go los ojca, ale na pierwszym miejscu, w centrum, w zaślepionym postrzeganiu życia, stawia swoje „ja”. Egoizm i myślenie tylko o sobie powodują, że nie próbuje się on wczuć w to, jak takie słowa może odbierać ojciec; słowa, które w swoim wydźwięku oznaczają jedno: „chcę, abyś już umarł, ponieważ pragnę jak najszybciej otrzymać swoją część majątku”.
Zdumiewająca jest postawa ojca. Nie oburza się, nie dyskutuje, nie próbuje przekonać swojego syna. Milczy i... dzieli majątek. Tradycja rabinistyczna przekazuje, że głupcem jest człowiek, który za dzieli swoje dobra, między dziećmi, przed swoją śmiercią. W oczach swoich sąsiadów, którzy widzą, co się dzieje w tamtej rodzinie, ojciec z przypowieści sam siebie upokarza; spełniając żądanie syna wystawia się na śmieszność w swoim środowiska. Swoją postawą uniżenia chce ratować syna, którego opanował grzech pychy.
|
