Słowo sakrament, łac. „sacramentum" jest to znak widzialny, przez który Bóg udziela Łaski. Wprawdzie Bóg udziela różnorodnej łaski, to te 7 znaków oznaczają szczególną łaskę.

Jest ich 7, bo liczba ta oznacza symbolicznie wieczność, pełnię, doskonałość.

Wszystkie sakramenty mają swoje miejsce w Piśmie Świętym:

- c h r z e s t : „Idźcie na cały świat, nauczajcie wszelkie narody udzielając im chrztu: w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" Mt 28,19.

Świadkowie zarzucają nam: jak można udzielać chrztu małym dzieciom? Odpowiadamy im następująco: kościół udziela chrztu zarówno dorosłym jak i dzieciom równocześnie. Św. Piotr ochrzcił Korneliusza wraz z całym domem. W pojęciu cały dom to: rodzice, dzieci, krewni i słudzy por. Dz 10,48.

Te same Dzieje Apostolskie mówią, że św. Paweł ochrzcił nowo nawróconą kobietę im. Lidia wraz ze swym domem por. Dz 16,15.

Istnieje też drugi powód, dla którego chrzcimy małe dzieci - Jezus powiedział: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, do takich bowiem należy Królestwo Boże" Mk 10,14- 15. Podobny tekst zawiera Mt 19,13- 15. 

Bóg ma dojścia do duszy także małego dziecka, przecież On jest Stwórcą. A co z człowiekiem chorym umysłowo, który nie ma rozeznania? A co z dzieckiem, które ma 10 lat i ulega śmiertelnemu wypadkowi? Czyżby Bóg przeznaczył z góry jednych do Życia Wiecznego, a innych do potępienia, mimo że są winni?

Jezus powie: „Moje Ciało dla was, Moja Krew dla waszego zbawienia" por. Mt 26,26- 30; Łk 22,19- 21.

On przyszedł zbawić wszystkich, nie tylko chrześcijan, ale    i ludzi innych wyznań i Świadków Jehowy, ateistów... On czeka nas każdego Jego i Krew dla Zbawienia wszystkich.

Istnieje jeszcze trzeci powód, dla którego chrzcimy małe dziecko, a mianowicie- rodzice kochają swoje dziecko. Jeśli pragną je ochrzcić, to biorą na siebie odpowiedzialność za wychowanie je w wierze. Jeśli nie chcą i nie pragną, wtedy nie można ochrzcić dziecka, aż do momentu, gdy dorośnie i samo poprosi.

- b i e r z m o w a n i e - sakrament napełniania Duchem Świętym. W Piśmie Świętym czytamy „weźmijcie Ducha Świętego" J 20,22. Św. Piotr w swojej mowie do Apostołów, że „Bóg znając serca pogan, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego, tak samo jak nam" Dz 15, 7- 8.

W tychże Dziejach Apostolskich czytamy o Zesłaniu Ducha Świętego na Apostołów. Zostali umocnieni Duchem Świętym, a Piotr rozpoczął mowę por. Dz 2,- 13; Dz 2,14- 37.

- E u c h a r y s t i a - prawdziwe Ciało i Krew Pana Jezusa pod postaciami chleba i wina.

Dla nas wiążące teksty to Pismo Święte. W Ewangelii św. Mateusza, podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus wziął chleb, połamał go, odmówił błogosławieństwo i dawał uczniom mówiąc: „Bierzcie  i pijcie to jest Ciało Moje. Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im mówiąc Pijcie z niego wszyscy, bo to jest Moja Krew Przymierza, która za was będzie wylana na odpuszczenie grzechów" Mt 26,26-29.

Świadkowie Jehowy mówią, że jest to tylko pamiątka Ciała i Krwi Jezusa. Oceńmy to sami - właśnie na podstawie Pisma Świętego. Powyższy tekst św. Mateusza mówi coś innego. Jest to samowolne opuszczenie lub inaczej przełamanie tekstu biblijnego. Jezus nie mówi to jest pamiątka Mego Ciała, lecz to jest Moje Ciało.

Pozostali Ewangeliści / gr. sinoptikos, oznacza podobny. Ewangelie Synoptyczne, tzn. podobne/ piszą podobnie/ por. Mk 14,22- 25; Łk 22,19.

Jeszcze raz zwracamy uwagę na słowa: „To jest Ciało Moje.. to jest Krew Moja... to czyńcie na Moją pamiątkę" /por. tamże/

Jak Kościół Apostolski interpretował te słowa? Jak je rozumiał? Pismo Święte znów je wyjaśnia. Najlepszy teolog czasów apostolskich św. Paweł wyjaśnia dokładnie i bez żadnych wątpliwości. W Pierwszym Liście do Koryntian przypomina niektórym chrześcijanom, uczestniczącym w Eucharystii, żeby godnie przyjmowali Ciało Pańskie: „Ja bowiem otrzymałem od Pana, to co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: to jest Ciało Moje za was wydane. Czyńcie to na Moją pamiątkę" 1 Kor 11,23.

Dalej Paweł przestrzega, aby nigdy nie przyjmować Ciała Pańskiego niegodnie: „Kto bowiem spożywa i pije nie zważając na Ciało Pańskie, wyrok sobie spożywa i pije" 1 Kor 11,29. Autor tego tekstu powie jeszcze dosadniej: „Dlatego to wielu pomarło też, wielu chorych i słabych" por. 1 Kor 11,30.

Świadkowie Jehowy twierdzą, że Eucharystię można przyjmować raz do roku. Czy rzeczywiście tak jest? Jak pierwsi chrześcijanie czynili?

Dzieje Apostolskie dostarczają nam potrzebnych informacji. Według nich Apostołowie, ich uczniowie, ci, którzy przyjmowali wiarę: „trwali oni w nauce Apostołów i we Wspólnocie, włamaniu chleba i w modlitwie" Dz 2,42. Łamanie chleba łac. fractio panis, to Eucharystia, Ciało Pańskie.

To, że „łamanie chleba" oznacza Eucharystię poświadcza znów Pismo Święte, również w Dziejach Apostolskich: „Apostolskich pierwszym dniu po szabacie, kiedy zebraliśmy się na łamanie chleba... Paweł przemawiał do północy" Dz 20,7. Gdyby to był zwykły posiłek, wtedy byłoby: zebraliśmy się na posiłek. Wyżej wspomniany tekst 1 Kor 11,23- 24 wyraźnie mówi o wyjątkowym znaczeniu tego spotkania. Paweł mówi nawet wprost: „tak więc bracia moi, gdy spożywacie, poczekajcie jedni drugich. Jeśli ktoś jest głodny, niech zaspokoi swój głód u siebie w domu" 1 Kor 11,34. „Łamanie chleba"- Eucharystia- Ciało Pańskie nie jest zwykłym posiłkiem. Na Eucharystię zbierano się często. Pismo Święte często wspomina, że Eucharystię sprawowano w pierwszy dzień po szabacie, to znaczy w niedzielę por. Dz. 20,7.

Z powyższych tekstów nie wynika nigdzie wniosek, że Eucharystię należy spożywać tylko raz w roku. Jezus mówi: „bierzcie i jedzcie".

Nie mówi jeśli ktoś chce, albo mu się wydaje, ale bierzcie         i jedzcie. Oczywiście musi być gotowy na przyjęcie Ciała Pańskiego, aby nie był winien Krwi i Ciała Pańskiego, aby nie spożywał sobie wyroku.

Jezus też powie: „Kto nie spożywa Mojego Ciała i nie pije Krwi Mojej nie będzie miał życia wiecznego" por. J 6,53. „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest Moje Ciało za życie świata" J 6,51.

I dalej: „

Ciało Moje jest prawdziwym pokarmem, a krew Moja jest prawdziwym napojem" J 6,53.

Sam Jezus wyraźnie mówi, ze Ciało i Krew są prawdziwym Pokarmem na Życie Wieczne, nie są tylko pamiątką i należy je spożywać często, o ile jest się przygotowanym.

Dziwić się należy takiej ignorancji wyznawców sekty, jaką są Świadkowie Jehowy, którzy chodzą po domach z Pismem Świętym w ręku, nie głoszą nauki Pisma, tylko jakieś dziwne tradycje pochodzące z kręgu gnostyków czy z tradycji protestanckich niektórych kręgów. Przypominają mi się słowa Jezusa: „dla swojej tradycji znoszą Przykazania Boże" por. Mt 15,6.

- P o k u t a -  Każdy kto sądzi, że jest bez grzechu jest kłamcą por. 1 J 1,8,  Grzechy może odpuścić tylko Bóg.

Skoro Bóg może odpuszczać grzechy, to nie może człowiek. A jednak. A jednak Bóg dał ludziom władzę odpuszczania grzechów. Pismo Święte to potwierdza. Można powiedzieć tak- grzechy odpuszcza Bóg przez człowieka, który jest narzędziem w ręku Boga. W znanym tekście Ewangelii wg św. Mateusza Jezus zwracając się do Piotrka: „Ty jesteś Piotr Skała a na tej i na tej skale zbuduję Kościół mój... i tobie dam klucze Królestwa Niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi będzie rozwiązane w niebie" Mt 16,19- 20; zwracam uwagę na słowa: cokolwiek, czyli wniosek taki, że w sprawach wiary i moralności. Jeśli tak, to i w odpuszczaniu win. To nie Piotr odpuszcza, to Bóg, albo rzeczywiście Piotr władzą otrzymaną od Boga.

Dokładny tekst biblijny, mówiący o odpuszczaniu grzechów przez Apostołów ich następców przez Kościół to tekst św. Jana. Jezus zwrócił się do Apostołów „Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane." J 20,22- 23.

Test wyraźnie mówi o władzy odpuszczania grzechów jaką otrzymali Apostołowie, a potem ich następcy i Kościół, który jest Ciałem Chrystusa, a Chrystus jest jego Głową por. Kol 1,15- 18.

Św. Jakub - biskup Jerozolimy i brat Pański mówił o odpuszczaniu sobie win i grzechów: „Wyznajcie sobie nawzajem grzechy i módlcie się jeden za drugiego" Jk 5,16.

Świadkowie twierdzą, że nie potrzeba wyznać grzechów kapłanom, bo jest to wbrew Pismu, a jednocześnie sami sobie odpuszczają winy i grzechy. Popełniając podwójny błąd: 1) Pismo Święte wyraźni stwierdza władzę odpuszczania grzechów jaką otrzymał od Św. Piotra i Apostołowie, 2) sami odpuszczają sobie winy, choć grzechy i winy odpuszcza tylko Bóg.

Każdego kapłana obowiązuje tajemnica dochowania sekretu. Ponadto każdy kapłan musi wyznać swoje grzechy przed innym kapłanem. A on władzą udzieloną przez Jezusa może go rozgrzeszyć z popełnionych win.

- n a m a s z c z e n i e  c h o r y c h-

Marcin Luter odrzucając list św. Jakuba, który nazwał słomianym, odrzucił też i sakrament chorych. A przecież Pismo Święte wyraźnie mówi: „Choruje ktoś wśród was, niech weźmie kapłanów kościoła by się nad nim modlili i namaścili go olejem w Imię Pana. A modlitwa pełna wiara będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" Jk 5,14- 16.

Sekta Świadków Jehowy również odrzuca ten test, ponieważ jest on niewygodny. Czytając go nieraz w Biblii Tysiąclecia rozmawiając z katolikami tłumaczą go zresztą po swojemu. Dla nich fakty biblijne, które nie potwierdzają założeń Korporacji z Brocklinu nie istnieją, choć wypowie i ustanawiała je sama Boża Mądrość, zgodnie ze słowami: „Niebo i Ziemia przeminą, ale słowa Moje nie przeminą" Mk 13,31.

O namaszczeniu chorych olejem mówi też św. Marek: „Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali" Mk 6,13.

Drogi czytelniku! Patrząc na te fakty oceń sam, czy jest coś niezgodnego w sakramencie chorych z Pismem Świętym? Dla przypomnienia podaję, że sakrament chorych składa się ze:

- spowiedzi

- namaszczenia olejem

- Komunii Św.

- modlitwy

K a p ł a ń s t w o

O ustawieniu kapłanów była już mowa wyżej, ale dla porządku podaję następujące teksty Pisma Świętego -

kapłani 1 Tym 5,17; Dz 6,6; 2 Tym 1,6.

biskupi 1 Tym 3,1

diakoni 1 Tym 3,8

Jest prawdą, ze Jedynym Najwyższym Kapłanem jest Jezus Chrystus. Jest On też jedynym Pośrednikiem Nowego Przymierza por. Hbr 9,15.

Kapłaństwo hierarchiczne jest udziałem w kapłaństwie Chrystusa i tego faktu nie można przemilczeć ani zmienić. Sam Chrystus wybrał Apostołów na kapłanów i dał im władzę kluczy Mt 16,19- 20; odpuszczania grzechów j 20,22; namaszczenia chorych olejem Jk 5,16 M 6,13; sprawowania Eucharystii Mt 26,26- 30; Łk 22,19mm.

Pierwszym i najważniejszym zadaniem kapłana jest głoszenie Słowa Bożego oraz udzielenie sakramentów świętych, czyli budowaniu Wspólnoty Wiary- Kościoła dla chwały Pana por. Mt 28,19; 1 Tym 5,17- 18; Mk 16,15- 16.

Kapłan jest też pasterzem ludu, widoczne jest to szczególnie w listach Pasterskich św. Pawła Apostoła, do których należą: 1 Tym, 2 Tym i Tt.

TT nich św. Paweł pisze do swoich umiłowanych uczniów: Tymoteusza- biskupa Efezu i Tytusa- biskupa rety i podaje im wskazówki jak mają kierować Kościołem, jak mają troszczyć się o czystość nauki 1 Tym 1,3- 12; jak mają się zachować na modlitwie mężczyźni i kobiety 1 Tym  2,8- 15; przestrzega przed błędnymi naukami 1 Tym 4,1- 12; jak zachować powagę pasterską 1 Tym 4,12- 16; jak walczyć z szerzącymi herezję 2 Tym 2,14- 22; tzw. Rady dla Tytusa Tt 1,7.

Pismo Święte mówi także o czci jaką należy otaczać tych kapłanów- prezbiterów, którzy dobrze przewodniczą, najbardziej tych, którzy trudzą się głoszeniem słowa i nauczaniem por. 1 Tym 5,17.

- m a ł ż e ń s t w o -

Katolicy traktują miłość mężczyzny i kobiety z całym szacunkiem i związanie się dwojga ludzi ze sobą, uważają za jeden z sakramentów świętych, zgodnie ze słowami Pisma Świętego: „Mężowie miłujcie swoje żony, bo Chrystus umiłował Kościół wydał za niego samego siebie" Ef 5,25.

Małżeństwo jest z ustanowienia Bożego, nie ludzkiego „ Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem" Rdz 2,24. W rozmowie z faryzeuszami Jezus potwierdza jeszcze raz świętość nierozerwalność małżeństwa oraz to, ze jest ono z ustawienia Bożego por. Mt 19,1- 10.

W Liście do Efezjan wyżej cytowanym Paweł Apostoł z calą mocą i naciskiem stwierdza: /w odniesieniu do małżeństwa/ „Tajemnica to wielka w odniesieniu do Chrystusa i Kościoła" Ef 5,32.

Małżeństwo jest jedynym sakramentem, którego małżonkowie udzielają sobie sami, ale w obliczu Kościoła z następujących powodów:

- ze względu na wolę Boga Rdz 2,24,

- ze względu na sakrament chrztu Mt 28,19,

- ze względu na przynależność do Kościoła, którego są członkami i dziećmi Ef 5,21- 33.

Małżeństwo jest jakby ukoronowaniem całego życia chrześcijańskiego, ponieważ dojrzałej i pięknej miłości małżonkowie oddają się sobie całkowicie i ciałem, i duszą, a przez ten fakt wypełniają Boże polecenie: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi" Rdz 1,28.

Miłość małżonków pochodzi od Boga i do Niebo zmierza. Kto miłuje Boga, miłuje bliźniego, bliźniego kto miłuje bliźniego miłuje Boga, zgodnie z przykazaniem miłości: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego" Łk 10,27. Najbardziej to Przykazanie jest możliwe do realizacji właśnie w małżeństwie.