Wcześniej z tekstów czterech Ewangelii, że Maryja towarzyszyła Swemu Synowi w Jego działalności. Jak każda dobra Matka chciała być blisko Swojego Syna, a jednocześnie w Jego cieniu. I tak już na początku Ewangelii św. Łukasza w scenie odnalezienia w świątyni czytamy takie słowa: „A Matka Jego zachowywała wszystkie te wspomnienia w sercu" Łk 2,31. Tu znów mamy piękną postawę Maryi wyrażoną wcześniej w scenie Zwiastowania: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twojego" Łk 1,38. I takie było całe życie Maryi, jej udział w dziele Zbawienia. Bóg posługuje się ludźmi w Swoich zamiarach wobec nich. Maryja jest doskonałym „narzędziem" w rękach Bożych. Stąd Sobór w Efezie 431 nadał Jej tytuł ŚWIĘTEJ RODZICIELKI- Theotokos, co nie znaczy, że jak wcześniej powiedziano jest Ona Bogiem. Przysługuje Jej ten zaszczytny tytuł, bo jest Rodzicielką Syna Bożego.

Matka kapłana jest matką księdza, chodź nim nie jest. Zarzut, że katolicy bardziej czczą Maryję niż Boga jest bezpodstawny. Wszystkie Sanktuaria Maryjne tętnią życiem religijnym, Bożym.

Tyle Mszy św., spowiedzi, Komunii św., tyle pojednanych małżeństw, połączonych rozbitych rodzin. A więc teza powyższa nie jest prawdziwa.

Z Maryją do Boga, z Człowiekiem niezwykłym, pięknym stworzeniem, Dziewicą bez skazy, kobietą- matką, wielbimy Bożą moc i dobroć oraz razem z Nią w sposób bardziej doskonały poznajemy Boga i oddajemy cześć Jemu i Jego Imieniu.

Ojcowie Kościoła nazywali Maryję wzorem dla nas żywych, szczególnie dla kobiet.

Nazywali Maryję drugą Ewą. I tak, jak przez pramatkę Ewę grzech wszedł na świat, tak przez drugą Ewę przyszło zbawienie. Ewa jest matką w porządku życia, Maryja w porządku łaski.

Św. Jan, który był opiekunem Maryi po odejściu Jezusa przedstawia Ją w sposób znamienny.

W Kanie Galilejskiej na weselu, Maryja dostrzega potrzebę nowożeńców i wierzy głęboko, ze Jezus jest w mocy to uczynić. Por. J 19,25- 28.

Liczne świątynie poświęcone Bożej Rodzicielce to Świątynie Boga Żywego. Wszystkie modlitwy jakie zanosimy do Maryi są modlitwami jakie Ona wraz z nami zanosi przed oblicze Najwyższego. To Ona będąc już uwielbioną przez Swoje dziewicze usta i serce zanosi do Boga hymn uwielbienia wraz z tymi, którzy ją o to proszą.

Matka ziemska wstawia się za dziećmi przed sprawiedliwością ojca, tak jak Maryja wstawia się za nami do Boga. Nie ma tu żadnego bałwochwalstwa, ani bluźnienia Imieniu Boga.

Często słyszymy dziwny zarzut Świadków, że chrześcijanie, katolicy i prawosławni czczą wiele Matek Boskich, bo Częstochowska, bo Fatimska, bo Wileńska itd. Jest tylko jedną, tak i my Ją jedną czcimy. Ludzie z pobożności wyraźnie zaznaczają z Częstochowy, Fatimy... ale doskonale rozumieją, że chodzi tylko o Maryję-Matkę Jezusa. W tych miejscach działa Łaska Boża, miejsca te omodlone przez wiek niosą ładunek wiary i miłości.

Świadkowie Jehowy twierdzą, że Maryja miała więcej dzieci poza Jezusem i powołują się na tekst: „Czyż nie jest On synem cieśli? Czy Jego matce nie jest na imię Miriam, a Jego braciom Jakub, Szymon i Juda? Także i Jego siostry  czy nie żyją wszystkie u nas?" Mt 13,55- 56.

Stary Testament używa często określenia bracia i siostry także wobec krewnych dalszych i bliższych. Gdyby Jezus rzeczywiście miał rodzeństwo, nie oddałby Matki Swojej pod opiekę Jana J 19,25- 28. Św. Paweł wielokrotnie zwraca się w swoich listach do różnych Kościołów mówiąc bracia i siostry; tego samego określenia używają również Świadkowie Jehowy wobec swoich wyznawców.

Pismo Święte mówi wyraźnie, że Jezus jest Synem Najwyższego - Boga nie Józefa por. Łk 1,32.

Określenie: „Józef nie zbliżył się do Maryi, aż porodziła Syna" Mt 1,25 nie oznacza jeszcze jednoznacznie, że Maryja miała inne dzieci. W księdze Samuela czytamy: „Mikal- córka Saula, żona Dawida nie rodziła aż do śmierci" por. Sam 6,23. Należy dokładnie czytać Pismo Święte, poza tym, że Jezus jest Synem Bożym i jeśli Bóg uchronił Maryję przed narodzeniem Jezusa, to zachował Ją Dziewicą po Jego narodzeniu. Wg słów Pisma Świętego „co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga".

W I Księdze Samuela czytamy jak Dawid wysłał posłanie do Nabala w Karmelu: „Idźcie do Karmelu do Nabala, pozdrówcie Go ode mnie i powiedzcie memu bratu pokój niech będzie z Tobą" 1 Sam 25,5- 6. A przecież Nabal nie był jego rodzonym bratem. Tak się mówiło bracie na człowieka, czy do człowieka, szczególnie z tej samej wiary lub szczepu. Podobnie było ze św. Pawłem, gdy zmierzał do Damaszku, aby więzić chrześcijan, został porażony łasą Bożą. A gdy leżał chory i ślepy przyszedł do niego Ananiasz: „Wszedł do domu, położył na nim ręce i powiedział: Szawle, bracie, Pan Jezus, który ukazał ci się w drodze przysłał mnie" Dz 9,17. Ananiasz używa określenia bracie w stosunku do Szawła (późniejszego Pawła), a nie był jego bratem z urodzenia.

Zarzut Świadków jest bezzasadny. Poza tym jak pogodzić następującą sprawę: z tej samej Matki Jeden SYN- JEZUS- ZBAWICIEL, pozostali zwykłymi ludźmi? Jeszcze raz warto powiedzieć w tym miejscu, że Boże czyny nie są naszymi i myśli Boże też nie są naszymi. Naprawdę Bóg z ludźmi czyni Swoje narzędzia, ale kochające i myślące.

Dla Boga wielu ludzi żyje w Dziewictwie Dziewictwie bezżeństwie, bezżeństwie Maryja nie mogła tak żyć?

W Liście do Galatów św. Paweł, gdy przybył do Jerozolimy, spotkał się ze św. Piotrem oraz jak sam stwierdził widział tez Jakuba, brata Pańskiego Ga 1,19.

Na podstawie Ewangelii św. Mateusza wiemy, że był to Jakub syn Alfeusza, należący do grona Dwunastu por. Mt 10,3; Mk 3,18; Łk 6,15; Dz 1,12. Był on biskupem Jerozolimy, został ścięty mieczem przez Heroda Agrypę I ok. roku 62 po Chrystusie o czym mówią Dz 12,2- 3. w tym tekście jest mowa o Jakubie bracie Pańskim a jednocześnie Pismo Święte mówi, że jest synem Alfeusza. Trzeba jeszcze raz wyraźnie odczytać Pismo Święte i to dokładnie, nie tylko jedną, dwie ale wszystkie księgi Natchnione.

Dla Jezusa Braćmi Siostrami są ci, którzy pełnią Jego wolę. Gdy Jezus przemawiał w pewnym miejscu powiedziano Mu: „Twoja Matka i Twoi Bracia stoją na dworze i chcą mówić z Tobą. Lecz On odpowiedział... któż jest Matką Moją i którzy są moimi braćmi. I wyciągnąwszy rękę ku swoim uczniom powiedział: Oto moja matka i moi bracia." Mt 12,46- 50.