|
Mianem eschatologia określamy
rzeczywistość odnoszącą się do rzeczy ostatecznych.
Do nich zaliczamy: śmierć,
Sąd Boży,
Nagroda lub kara.
a) śmierć
Wg Świadków Jehowy tylko oni będą
mogli otrzymać nagrodę i będą 1000 lat żyć na ziemi, która będzie odmieniona.
Powołują się tutaj na Księgę proroka Izajasza oraz szczególnie na Apokalipsę
św. Jana Apostoła, gdzie jest o tym mowa. Wszyscy niewierni będą unicestwieni,
przestaną istnieć.
Co na ten temat mówi Pismo
Święte? Jeśli czyta się je tylko wybiórczo, można niemal udowodnić wszystko.
Pismo jednak wyraźnie mówi o śmierci jak o rozłączeniu duszy od ciała: „i wróci się
proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał" Koh
12,7.
Każdy musi umrzeć, ale problem
polega na tym, że Świadkowie Jehowy uważają, że dusza i ciało to jedno. Czy tak
jest naprawdę? Otóż w Starym Przymierzu często uważano, że dusza i ciało to
jedno. Bóg jednak powoli przygotował Swój Lud na odkrywanie coraz większych i
wspanialszych Tajemnic Wiary. Po to właśnie przyszedł Jezus, aby objawić
Tajemnice Ojca. Jezus wyraźnie mówi o istnieniu duszy i ciała. I tak w rozmowie
z przeciwnikami tzw. Mowie Eucharystycznej 6,22- 71 Jezus mówi: „Duch daje
życie, ciało na nic się nie przyda" J 6,63. Wyraźnie jest tu zaznaczony dualizm
życia ludzkiego. Potwierdza to już Księga Rodzaju w drugim opisie stworzenia: „ wtedy to
Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie
życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą" Rdz 2,7.
Wprawdzie wzrost ten nie jest ścisłym odpowiednikiem duszy por. Rdz 7,22; w
dalszym ciągu tego opowiadania zostanie zaznaczona wyraźna różnica między
człowiekiem, a zwierzętami. Człowiek ma bowiem dusze nieśmiertelną, a zwierzęta
owe tchnienie życia, lub jak niektórzy chcą duszę sensytywną por. Koh 3,21 „wróci się proch do ziemi, tak jak
nią był, a duch powróci do Boga, który go dał" Koh 12,7.
Dowodem na dualizm życia
ludzkiego jest inny fragment Pisma Świętego, a mianowicie Jezus mówi: „Nie
bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się
raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle" Mt 10,28.
Krew jest materialna jak ciało
człowieka. Twierdzenie jakoby krew to dusza, gdy wyjdzie człowiek umiera, jest
nieprawdziwe. Wystarczy człowieka otruć, krew pozostanie, a on umrze; wystarczy
zabrać jeden z ważnych organów, krew pozostaje, a on umrze.
W scenie po Zmartwychwstaniu
Jezus ukazuje się Apostołom mówi do nich: „popatrzcie na moje ręce i nogi: to
Ja jestem. Dotnijcie się Mnie i przekonajcie, duch nie ma ciała ani kości, jak
widzicie, Ja mam" Łk 24,39.
Z tekstów Pisma Świętego wyraźnie
widać, że człowiek to ciało i dusza nieśmiertelna, krew nie jest duszą,
ponieważ jest materialna.
Są jeszcze inne materiały i
teksty mówiące o duszy i jej nieśmiertelności por. Łk 16,19; Mt 17,3; Flp 1,23;
2 P 1,14; 2 Kor 5,8.
b) Sąd
Boży
Sprawiedliwość jak mówi św. Tomasz
z Akwenu, znakomity teolog chrześcijański, jest najkrócej mówiąc oddaniem
każdemu tego, co mu się rzeczywiście należy. Dzisiaj wielu ludzi ma problemy ze
sprawiedliwością, ponieważ ona - sprawiedliwość domaga się od człowieka prawdy
i konsekwencji wynikającej życia w prawdzie.
Pismo Święte wyraźnie mówi o
Sądzie Bożym zwanym też Sądem Ostatecznym. Szczególnie znamiennym tekstem jest
tekst św. Mateusza rozdział 25: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w Swej chwale i
wszyscy Aniołowie z Nim... i zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On
oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela swe owce od kozłów" Mt
25,31-35. Oprócz tego na innych wielu miejscach jest mowa o Sądzie, chodź nie
wprost, ale z tekstu wynika taka konkluzja por. Łk 16,19-30- przypowieść
przypowieść Bogaczu i Łazarzu; Łk 17,22- 37- Dzień Syna Człowieczego; 2 Tes
2,1- 13; okoliczności powtórnego przyjścia Chrystusa. W tym fragmencie czytamy:
„Dlatego Bóg dopuszcza działanie na nich oszustwa, tak iż uwierzą kłamstwu, aby byli
osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale upodobali sobie nieprawość"
2 Tes 2,12.
Sprawiedliwość Boża też domaga
się sprawiedliwości i Sąd Boży będzie polegał na rozliczaniu się z Przykazania
Miłości Boga i bliźniego por. Mt 25,31- 46.
O Sądzie Bożym mówi też list do Hebrajczyków
„Hebrajczyków jak postanowiono ludziom umrzeć raz, a potem sąd" Hbr 9,27.
Świadkowie nie przyjmują tezy o
Sądzie Bożym, ponieważ kłóci się to z twierdzeniem ich unicestwieniu. Jest to
swojego rodzaju predestynacja/ predestino- przeznaczam/, jeśli przeznaczenie
jednych ludzi do zbawienia, innych do zagłady. Nie wszyscy będą mogli poznać Prawdę
np. Hindusi, Chińczycy, czy z tego tytułu będą otępieni? Czyżby Krew Jezusa
miała być przelana tylko za niektórych?
c) Piekło
Trzeba powiedzieć niestety, ale ta
rzeczywistość zwana piekłem istnieje. Trudno powiedzieć dokładnie jak ona
będzie wyglądać i zlokalizować jej miejsce, czy jest to też pewien stan- nie
wiemy. Wiemy jedno- jest piekło. W znanym tekście Mateusza czytamy: „I pójdą Ci
na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego" Mt 25,46. W tej samej
Ewangelii jest mowa i o piekle ognistym, które jest: „A kto by mu rzekł,
bezbożniku, podlega karze piekła ognistego" Mt 5,22.
Niektórzy teologowie liberalni na zachodzie,
różnych wyznań, wątpią w istnienie piekła, bo trudno to pogodzić z
miłosierdziem Boga. A jednak.
Słowo Boże jest najwyższym
Autorytetem. Jezus mówi nie tylko o rzeczach dobrych i przyjemnych, mówi też o
bolesnych: bolesnych prześladowaniu, o śmierci, o piekle. Ciekawym tekstem w
naszych rozważaniach jest również tekst Mateuszowy: „Bójcie się raczej tego,
który dusze i ciało może zatracić w piekle" Mt 10,28.
Podobnie brzmiący tekst znajduje
się u św. Łukasza „Nie bójcie się tych, którzy zabijają
ciało, a potem nic więcej uczynić nie mogą... bójcie się Tego, który po
zabiciu ma moc wtrącić do piekła" Łk 12,4.
Księga Apokalipsy Św. Jana
Apostoła w sposób obrazowy mówi o piekle i tak: „A dym
ich katuszy na wieki wieków się wznosi i nie mają spoczynku we dnie i w nocy"
Ap 14,11. Właśnie ta Księga Święta, tak często czytana i używana przez Świadków
Jehowy działa na ich niekorzyść. Bo jeśli źli będą unicestwieni, to skąd tu w
Apokalipsie katusze, podobnie jak u Mt 25,46; Mt 5,22.
d) Czyściec
Nasi adwersarze nawet nie znają
pojęcia czyśćca, twierdzą, że modlitwa za zmarłych jest czymś zbędnym i
niedorzecznym. A jak jest naprawdę? W 2 Księdze Machabejskiej czytamy
podstawowy tekst na interesujący nas temat. Oto jego brzmienie: „Uczyniwszy zaś
składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych
drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szlachetnie uczynił,
myślał bowiem o zmartwychwstaniu. Gdyby bowiem nie był
przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych byłaby czymś
zbędnym i niedorzecznym, lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy
pobożnie zasnęli, jest przygotowana najwspanialsza nagroda - była to myśl
święta i pobożna Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za
zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu." Mach 12,43- 45.
Tekst powyższy jest podstawą
nauki o czyśćcu. Jest to takie miejsce, stan, w którym dusze zmarłych pokutują
za grzechy, jakich nie odkupywały za życia ziemskiego. My żywi modlimy się za
nich, wstawiamy się do Boga. Ktoś wstawia się przed sądem za skazanego, ktoś
część winy bierze na siebie. Resztę pozostawiamy Bożemu Miłosierdziu.
Świadkowie nie modlą się za
zmarłych, ponieważ nie uznają Sądu Bożego, ani piekła, ani czyśćca, ani nieba.
Dla nich Życie Wieczne, to ponowne życie na ziemi odnowionej. Życie na sposób
zmysłowy. Podobną tezę wyznawali Saduceusz w czasach Jezusa. Dlatego
wystawiając Go na próbę zadali Mu pytanie: „Panie było u nas siedmiu braci.
Pierwszy pojął żonę, ponieważ umarł bezdzietnie, jego brat wziął ją za żonę i
też umarł. Tak było też z pozostałymi braćmi. Po śmierci więc przy
zmartwychwstaniu czyją będzie żoną?" por. Łk 20,27- 34. „Jezus im odpowiedział:
«Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. 35 Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w
świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż
wychodzić. 36 Już bowiem umrzeć
nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami
zmartwychwstania" Łk 20,34-36
e) Niebo
W tej rzeczywistości Pismo Święte
mówi wielokrotnie. We fragmencie św. Mateusza już cytowanym, w czasie Sądu Syn
Człowieczy mówi: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego,
weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata" Mt
25,34. Co to za Królestwo? Oczywiście Niebo por. Łk 20,34- 37.
Niebo nazwane jest też czasem
rajem, od fragmentu z Księgi Rodzaju por. Rdz 3,1nn.
Na krzyżu po prawej stronie
Jezusa wisiał jeden ze skazańców, który prosił Go, aby On wstawił się za nim,
gdy przejdzie do królestwa Swego. Wtedy Jezus mu powiedział: „zaprawdę powiadam
ci Dziś ze Mną będziesz w raju" Łk 23,43.
Tekst powyższy jest bardzo
niewygodny dla Świadków Jehowy, bo wyraźnie mówi o zmartwychwstaniu i niebie, o
życiu wiecznym, więc posuwają się do oszustwa. Zmieniają interpunkcję w zdaniu
powyższym i tak je przedstawiają: „zaprawdę powiadam ci Dziś, ze Mną będziesz w
raju". Sens tego drugiego zdania jest zmieniony, mówię ci, że kiedyś będziesz
ze Mną w raju, nie dziś.
Takie kłamstwo jest od szatana,
który jest „mistrzem" kłamstwa. Jeśli ktoś kłamie świadomi i dobrowolnie, jest
to grzech przeciwko Duchowi Świętemu, który nie będzie odpuszczony w tym ani w
przyszłym życiu. Por. Mt 12,31- 33.
W scenie Wniebowstąpienia u św.
Łukasza czytamy słowa: „a kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został
uniesiony do nieba" Łk 24,51.
|
