|
Wpisany przez Ilona Sowińska
|
|
wtorek, 13 marca 2007 10:18 |
Święta Matylda urodziła się około roku 895. Była córką saskiego hrabiego Teodoryka i Reinhildy, spokrewnionej z królewskim rodem duńsko-fryzyjskim. Wychowywała ją jednak babka. W 909 roku dziewczyna poślubiła saskiego księcia Henryka Ptasznika, z którym miała trzech synów. Gdy zmarł król Konrad, Henryka wybrano nowym monarchą. Ale Matylda nawet będąc królową, żyła skromnie, gorliwie oddając się modłom i postom. Pomagała także biednym. Dzięki jej dobroczynności zbudowano liczne kościoły, przytułki i szpitale. Król Henryk stoczył wiele zwycięskich wojen. Lud wierzył, że to pobożność Matyldy była źródłem jego sukcesów i dlatego małżonek nie sprzeciwiał się szczodrobliwości swojej żony, choć skarb królestwa nieraz był zagrożony. Sytuacja zmieniła się jednak po śmierci Henryka. Tron objął Otton, syn Matyldy, lecz jego młodszy brat nie chciał się z tym pogodzić. Matka zdołała zapobiec bratobójczej walce, ale sama stała się ofiarą swych wysiłków – bracia zawarli rozejm i postanowili ograniczyć wpływy królowej-matki. Oskarżyli ją, że donacjami na rzecz Kościoła doprowadza państwo do ruiny. Nakazali jej przedstawić szczegółowe wyliczenia, a w jej najbliższym otoczeniu umieścili szpiegów. Matylda podzieliła, więc cały majątek między synów i sama schroniła się na wsi. Niedługo potem Otton ciężko zachorował, a książę Henryk doznał wielu niepowodzeń. Lud i Kościół wierzyli, że tak mszczą się na nich krzywdy, które uczynili swej matce. Otton też widać tak myślał, gdyż ubłagał Matyldę, by wróciła na dwór i oddał jej cały majątek. Dzięki temu królowa mogła kontynuować dzieło, które rozpoczęła za młodu – wspomaganie Kościoła i biednych.
Zmarła 14 marca 968 roku w Quedlinburgu. Została pochowana w kościele św. Serwacego, obok swego męża. Lud szybko otoczył ją czcią należną świętym.
|
Duchowość 
