|
|
Start  Duchowość Rok Liturgiczny Adwent
|
Adwent |
|
|
|
Wpisał: Sławomir Sowiński
|
|
09.11.2006. |
Rys historyczny
Adwent to okres przygotowań do Bożego Narodzenia, wprowadzony do kalendarza kościelnego w V w. n.e. Nazwa pochodzi z kręgu kultury rzymskiej – termin ‘adventus’ określał oficjalne odwiedziny panującego po objęciu władzy. Chrześcijanie przyjęli adwent jako okres oczekiwań na przyjście Pana, a więc okres przygotowań do świąt Bożego Narodzenia. Synod w Orleanie (999 rok) ustalił długość na 4 tygodnie. Dodatkowo określił znaczenie tego okresu jako „oczekiwanie przyjścia Chrystusa jako Sędziego w chwale przy końcu czasów, oraz wspominanie Jego przyjścia jako człowieka”.
Z liturgii gallikańskiej przejęto koloryt pokutny okresu. Wyrażał się on w użyciu fioletowych szat liturgicznych (kolor wyraża powagę, żal, pokutę i żałobę; używa się w okresie Adwentu i Wielkiego Postu oraz podczas Mszy świętych pogrzebowych) i opuszczeniu w czasie Eucharystii uwielbieniowego w swym charakterze hymnu "Chwała na wyskości Bogu", jak również w skromniejszej dekoracji świątyń.
Ostatecznie po Soborze Watykańskim II ustalono okres adwentu na okres przygotowania do świętowania przyjścia Pana na świat, które kieruje jednocześnie myśl ku Jego Przyjściu ostatecznemu. Jest to okres radosnego - bo pełnego wiary w Odkupienie – czuwania w gotowości.
Adwent a Rok Liturgiczny.
Obecnie Adwent rozpoczyna się pierwszymi Nieszporami I Niedzieli Adwentu. Niedziela ta jest zawsze Niedzielą najbliższą święta Andrzeja Apostoła, które przypada na 30 listopada. Adwent kończy się z chwilą rozpoczęcia I Nieszporów w Wigilię Narodzenia. Może się zdarzyć, że wypadną one wieczorem w IV Niedzielę Adwentu, którego długość może się zatem wahać od 23 do 28 dni.
Samo znaczenie Adwentu jako okresu rozpoczynającego rok kościelny, jest znaczeniem przenośnym. Czytania ostatnich tygodni okresu w ciągu roku (czyli okresu zwykłego), bezpośrednio poprzedzające Adwent, podają w tekstach ewangelicznych jedną z centralnych myśli nauczania Jezusa: prawdę o Królestwie Bożym, które ma nadejść. Pod koniec okresu zwykłego stopniowo pojawiają się tematy eschatologiczne. Okazuje się, że Królestwo Boże nie przyjdzie nagle. Oto trwa teraz wśród wierzących, jest rozwijane i wciąż rośnie, nierozłącznie związane z obecnym życiem chrześcijan. Liturgia przekazuje klimat rosnącego napięcia eschatologicznego. Niedziele 32 i 33 są całe przeniknięte myślą o zbliżającym się końcu czasów i w związku z tym wezwaniem do nieustannej czujności. Wieńczy ten okres święto Chrystusa Króla (ostatnia niedziela poprzedzająca Adwent), Pana wszelkiego czasu i Stworzenia, "Jego jest czas i wieczność".
Znaczenie niedziel Adwentu.
- pierwsza niedziela Adwentu - tematem jest powtórne Przyjście Pana na końcu czasów. Czytania mocno podkreślają aspekt czujności, nawołując, by życie chrześcijan było trzeźwe, bez złudzeń, do końca przeniknięte miłością do Pana, który tylko na chwilę odszedł
- druga niedziela Adwentu - proroctwa, odczytywane w II Niedzielę, wyjęte ze Starego Testamentu, odnoszą się już ściślej do samego Przyjścia Mesjasza
- trzecia niedziela Adwentu - motywem przewodnim III Niedzieli jest radość. Stąd też jej nazwa "Gaudete - "radujcie się", wzięta z antyfony na Wejście. Liturgia tego dnia może być sprawowana w szatach koloru różowego, jak w IV niedzielę Wielkiego Postu (kolor różowy oznacza w liturgii przeżywanie radości w okresie pokuty; używa się go tylko w dwa dni w ciągu całego roku: w III Niedzielę Adwentu i IV Niedzielę Wielkiego Postu)
- czwarta niedziela Adwentu - liturgia Słowa IV Niedzieli dotyczy już bezpośrednio wydarzeń, które poprzedziły Narodzenie Jezusa.
Znaczenie Adwentu.
Adwent możemy przedstawić jako wielką wigilię Kościoła chrześcijańskiego przygotowującego się do swego spotkania z Chrystusem. To oczekiwanie posiada podwójny wymiar – jako przygotowanie do świąt Narodzenia Pańskiego, będące jednocześnie jednak wyrazem tego prawdziwego, najważniejszego czekania: oczekiwania na Jego ostateczne Przyjście. Są one przeniknięte duchem radości i nadziei płynącej z wiary. Trudno je oddzielić od siebie, przeplatają się bowiem nawzajem, a Liturgia zwraca uwagę na jeden lub drugi ich aspekt.
Adwent skłania także do zastanowienia się nad tajemnicą śmierci. Chrześcijanie, rozumiejąc ją jako granicę między życiem teraźniejszym a życiem przyszłym, muszą odważnie podejmować tematy eschatologiczne jako jedne z najistotniejszych. Adwent ma odnowić nasze spojrzenie eschatologiczne w sensie ponownego zaznaczenia najważniejszych wartości i przypomnieć rolę chrześcijańskiego Kościoła w świecie. Jest spojrzeniem na całą historię świata oczami człowieka wierzącego. Ma ponownie odbudować radość i nadzieję opartą na wierze.
Maria, Matka Pana w Adwencie
W rocznym obchodzie Dzieła Zbawienia w wielu miejscach napotykamy wspomnienia Matki Bożej. W Adwencie teksty podają do rozważenia miłość, z jaką Maria oczekiwała Syna. Ponieważ tytuł Bożej Rodzicielki jest tytułem najgodniejszym, z którego wypływa cała wielkość i rola Marii, Adwent, w którym przygotowujemy się do Narodzin Pana jest najdogodniejszym okresem do oddania Jej czci. Kościół chrześcijański uważa ją za wzór gotowości w wyjściu naprzeciw Zbawiciela. Naśladuje Ją, "oczekując na modlitwie i radując się w swoich uwielbieniach" (Mszał). W Polsce wiąże się to z tradycją Rorat odprawianych w czasie Adwentu – Mszy wotywnej o NMP. Jej znaki zewnętrzne to gaszenie światła w świątyni, czy procesja z lampionami. Nie odprawia się jej po 17 grudnia.
|
|
