|
|
Najnowsze zdjęcia z parafii
|
|
Wpisany przez Ilona Sowińska
|
|
poniedziałek, 08 października 2007 20:32 |
 Dzień Papieski obchodzony jest od 2001r. zawsze w niedzielę poprzedzającą rocznicę wyboru Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Obchody te przebiegają w czterech wymiarach:
duchowym - Dzień Papieski jest przede wszystkim dniem duchowej łączności z Ojcem Świętym. W tym roku będziemy się modlić o rychłą beatyfikację Papieża Polaka. W całej Polsce odbędą się uroczyste msze św. prowadzone m. in. przez Prymasa Polski Kardynała Józefa Glempa, Nuncjusza Apostolskiego Abp. Józefa Kowalczyka, Abp Tadeusza Gocłowskiego, Metropolitę Gdańskiego, Abp. Stanisława Dziwisza, Metropolitę Krakowskiego. Msza św., odprawiana w Łagiewnikach będzie transmitowana przez Program 1 TVP. Natomiast rodacy poza granicami kraju będą mogli obejrzeć realizowaną przez Telewizję Polonia transmisję z nabożeństwa w Wadowicach.
intelektualnym - W całej Polsce organizowanych jest kilkadziesiąt seminariów naukowych i paneli dyskusyjnych, których tematem jest nauczanie Jana Pawła II. Mają one na celu przybliżyć wiernym treści nauczania Ojca Świętego i poszerzać wiedzę o Jego pontyfikacie. W tym celu Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” we współpracy z Uniwersytetem Warszawskim przygotowuje Międzynarodową Sesję Naukową „Jan Paweł II – Orędownik Prawdy”. Wykład wygłosi J. Em. Kard. Jean-Louis Tauran. Będzie też okazja do wysłuchania świadectw ambasadorów Kolumbii, Libanu, Łotwy i Suwerennego Wojskowego Zakonu Maltańskiego. Patronat nad konferencją objęli: J. Em. Kard. Józef Glemp, Prymas Polski, J. E. Abp Józef Kowalczyk, Nuncjusz Apostolski, J. M. Rektor Uniwersytetu Warszawskiego Prof. Katarzyna Chałasińska-Macukow. Ponadto na terenie całego kraju organizowane są konkursy wiedzy o życiu Jana Pawła II, fotograficzne, plastyczne, recytatorskie, literackie czy, tak jak w Rzeszowie, konkurs na prezentacje multimedialną pod hasłem „Papież Jan Paweł II i Papież Benedykt XV – Orędownicy Prawdy”.
artystycznym - W wigilię Dnia Papieskiego na Zamku Królewskim w Warszawie Fundacja wręcza jedne z najbardziej prestiżowych nagród w Kościele Katolickim – nagrody TOTUS. Uroczyste koncerty są nieodłącznym elementem obchodów Dnia Papieskiego. W tym roku, podobnie jak w latach poprzednich rozbrzmiewać będzie bardzo różnorodna muzyka, od dzieł Mozarta poprzez gospel po hip hop. Na Placu Zamkowym w Warszawie wystąpią m. in. Ryszard Rynkowski, Mieczysław Szcześniak, Adam Nowak, lider zespołu „Raz, Dwa, Trzy”. Ponadto w ramach obchodów V Dnia Papieskiego organizowane są liczne wystawy fotografii, znaczków pocztowych, książek o Janie Pawle II. Przygotowywane są również przeglądy filmów, przedstawienia teatralne według poezji i prozy Ojca Świętego. W niektórych miejscowościach obchody Dnia Papieskiego inaugurują „Dni Kultury Chrześcijańskiej”.
charytatywnym - Odpowiedzią na wezwanie Ojca Świętego do solidarności z ubogimi jest organizowana tego Dnia publiczna zbiórka pieniędzy pod hasłem „Dzielmy się miłością”, w której corocznie udział bierze blisko 100 tys. wolontariuszy: ministrantów, harcerzy, młodzieży i dorosłych z różnych środowisk wchodzących w skład Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Dnia Papieskiego. Zebrane w ten sposób środki przeznaczone są na fundusz stypendialny Fundacji, która przyznaje stypendia najbardziej uzdolnionym gimnazjalistom i licealistom, pochodzącym z niezamożnych rodzin z wiosek i małych miast. W ten sposób, każdy może włączyć się w budowę „żywego pomnika” Janowi Pawłowi II.
Interpretacja hasła tegorocznego Dnia Papieskiego
Podstawą wszelkiej obrony człowieka było nieustanne podkreślanie jego związku z Bogiem, własnym Stwórcą, Ojcem, Panem, Wybawicielem i Przyjacielem, w Chrystusie Bratem.
Dzięki temu, iż człowiek jest nierozerwalnie związany z Bogiem, że został stworzony na obraz i podobieństwo Boga – Osoby, to dzięki nieodwołalnej miłości Boga, mimo swej niewierności, zyskuje on niezbywalną godność osoby, a w związku z tym nabywa nieodwołalnie wszelkie prawa związane z posiadaną godnością. To Bóg jest ostatecznie gwarantem godności osoby ludzkiej i wszelkich właściwych jej praw, a wielkość ceny naszego odkupienia świadczy zarazem o tej wartości, jaką człowiekowi przyznaje sam Bóg, świadczy o naszej godności w Chrystusie (Redemptor hominis 20). Człowiek jest jedynym stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego.
Jan Paweł II bronił godności każdego człowieka i całego człowieka. Nikt nie mógł się czuć wyłączony z pasterskiej troski Ojca Świętego, jednocześnie każdy wymiar człowieczeństwa znajdował swoje miejsce w papieskiej trosce i nauczaniu.
Jan Paweł II bronił człowieka przed wszelkiego typu uciskiem i szarganiem jego godności. Wzmacniał poczucie godności szczególnie w tych, którzy byli jej przez innych pozbawiani. Bronił człowieka również przed samym człowiekiem i wytworami jego działania. Twierdził, że sam postęp gospodarczy nie może wyzwolić człowieka. Trzeba nie tyle więcej mieć, co bardziej być. Główną przeszkodą, którą należy przezwyciężyć, aby osiągnąć prawdziwe wyzwolenie, jest grzech i wywodzące się zeń struktury (Sollicitudo rei socialis 46).
Raz jeszcze i równie stanowczo potępiam w imieniu całego Kościoła te przestępstwa, w przekonaniu, że wyrażam w ten sposób autentyczne odczucia każdego prawego sumienia: „Wszystko, co godzi w samo życie, jak wszelkiego rodzaju zabójstwa, ludobójstwa, spędzanie płodu, eutanazja i dobrowolne samobójstwo; wszystko, cokolwiek narusza całość osoby ludzkiej, jak okaleczenia, tortury zadawane ciału i duszy, próby wywierania przymusu psychicznego; wszystko, co ubliża godności ludzkiej, jak nieludzkie warunki życia, arbitralne aresztowania, deportacje, niewolnictwo, prostytucja, handel kobietami i młodzieżą; a także nieludzkie warunki pracy, w których traktuje się pracowników jak zwykłe narzędzia zysku, a nie jak wolne, odpowiedzialne osoby: wszystkie te i tym podobne sprawy i praktyki są czymś haniebnym; zakażając cywilizację ludzką bardziej hańbią tych, którzy się ich dopuszczają, niż tych, którzy doznają krzywdy, i są jak najbardziej sprzeczne z czcią należną Stwórcy” (Evangelium vitae 3).
Stoimy w rzeczywistości wobec obiektywnego „spisku przeciw życiu”, w który zamieszane są także instytucje międzynarodowe, zajmujące się propagowaniem i planowaniem prawdziwych kampanii na rzecz upowszechnienia antykoncepcji, sterylizacji i aborcji. Nie można na koniec zaprzeczyć, że również środki społecznego przekazu biorą często udział w tym spisku, utwierdzając w opinii publicznej ową kulturę, która uważa stosowanie antykoncepcji, sterylizacji, aborcji, a nawet eutanazji za przejaw postępu i zdobycz wolności, natomiast postawę bezwarunkowej obrony życia ukazują jako wrogą wolności i postępowi (Evangelium vitae 17).
Dziś, gdy kwestia społeczna nabrała wymiarów światowych, owa miłość preferencyjna oraz decyzje, do jakich pobudza, nie mogą nie obejmować wielkich rzesz głodujących, żebrzących, bezdomnych, pozbawionych pomocy lekarskiej, a nade wszystko nie mających nadziei na lepszą przyszłość; (…) Dobra tego świata zostały pierwotnie przeznaczone dla wszystkich. Prawo do własności prywatnej jest słuszne i konieczne, ale tej zasady nie niweczy. Ciąży bowiem na własności „hipoteka społeczna” (Sollicitudo rei socialis 42).
Czyż nie zauważymy bez trudu, że te deklaracje praw osób i narodów, głoszone na forum konferencji międzynarodowych, są jedynie jałową retoryką, jeżeli nie towarzyszy im zdemaskowanie egoizmu krajów bogatych, które zamykają krajom ubogim dostęp do rozwoju albo uzależniają go od absurdalnych zakazów prokreacji i tym samym przeciwstawiają rozwój samemu człowiekowi? Czyż nie należałoby poddać pod dyskusję samych systemów ekonomicznych, przyjmowanych przez niektóre państwa często pod wpływem nacisków i uwarunkowań o charakterze międzynarodowym, a kształtujących i utrwalających sytuacje niesprawiedliwości i przemocy, które obrażają i depczą ludzką godność całych społeczeństw?(Evangelium vitae 18)
Ewangelia głosząc dobrą nowinę o Jezusie jest również dobrą nowiną o człowieku – o jego wielkiej godności. (…) Prawo do życia nie jest tylko kwestią światopoglądu, nie jest tylko prawem religijnym, ale jest prawem człowieka. (…) Miarą cywilizacji - miarą uniwersalną, ponadczasową, obejmującą wszystkie kultury - jest jej stosunek do życia. Cywilizacja, która odrzuca bezbronnych, zasługuje na miano barbarzyńskiej, choćby nawet miała wielkie osiągnięcia gospodarcze, techniczne, artystyczne oraz naukowe. (…) Największym niebezpieczeństwem zagrażającym pokojowi jest dzisiaj aborcja. Jeżeli matce wolno zabić własne dziecko, cóż może powstrzymać ciebie i mnie, byśmy się nawzajem nie pozabijali? Jedynym, który ma prawo odebrać życie, jest Ten, kto je stworzył. Nikt inny nie ma tego prawa: ani matka, ani ojciec, ani lekarz, żadna agencja, żadna konferencja i żaden rząd. Kto weźmie odpowiedzialność przed Bogiem za miliony i miliony dzieci, którym nie dano szansy na to, by żyły, kochały i były kochane? (…)„Naród, który zabija własne dzieci, jest narodem bez przyszłości”. [Wierzcie, że nie było mi łatwo to powiedzieć. Nie było mi łatwo powiedzieć to z myślą o moim narodzie, bo ja pragnę dla niego przyszłości, wspaniałej przyszłości]. Potrzebna jest więc powszechna mobilizacja sumień i wspólny wysiłek etyczny, aby wprowadzić w czyn wielką strategię obrony życia. (Kalisz, 4 czerwca, 1997 r.)
Stoimy wobec nadludzkiego, dramatycznego zmagania między złem i dobrem, między śmiercią i życiem, między „kulturą śmierci” i „kulturą życia”. Jesteśmy nie tylko świadkami, ale nieuchronnie zostajemy wciągnięci w tę walkę: wszyscy w niej uczestniczymy i stąd nie możemy uchylić się od obowiązku bezwarunkowego opowiedzenia się po stronie życia (Evangelium vitae 28).
|
|
Aktualności 
